उतारा(भुताखेतांना टाकलेला)

Scroll down for English translation

उतारा (भुताखेतांना टाकलेला)

तसा तो गेले पाच दहा वर्ष ह्या परिसरात नेहमीच दिसायचा

कधी दुकानांच्या पायरीवर बसून शुन्यात हरवलेला

कधी पुलाखालच्या धुळीत निवांत पहूडलेला

कधी चित्रविचीत्र हावभाव करत

इकडून तिकडे उगाच चौकात फिरणारा

वाढलेले केस हाताची वाढलेली नखे

वाढलेल्या दाढीच्या सुध्दा जटा झालेल्या

फाटक्या कपड्यातून दिसणाऱ्या

त्याच्या मळक्या त्वचेला

पाण्याचा ओलावा कधीच लागला नसावा

कधी शर्ट खांद्यावर टाकून उघडाच फिरायचा

सरकलेल्या विजारीला आणखी खाली ढकलायचा

मग लोक आपल्या नजरा दुसरीकडे वळवायचे

तटस्थपणे

तसेही त्याच्याकडे जाणून बुजूण कोणी पाहत नसे

नजरेच्या टप्प्यात आला आणि दिसला

इतकेच त्याचे महत्व होते

त्याला खाऊ घालणारे होते

कपडे देणारे होते

खेकसून हाकलून लावणारे सुध्दा होते

पण या सर्वांपेक्षा त्याची टिंगल करणारे टगे मात्र

त्याला खुप आपलेसे वाटायचे

कारण ते वेळ द्यायचे

काही काळ का असेना, साथ द्यायचे

असाच एका दिवशी तो बसस्टॅापच्या बाकड्यावर

जसा जगला तसाच मरून गेला

उपेक्षित

आसपासच्या फ्लेक्स मधून

नेतेमंडळी पाहत होती त्याच्याकडे

आपले दोन्ही हात जोडून

कोणी देशाच्या उज्वल भविष्याचे स्वप्न

तर कोणी देशाचा जाज्वल्य इतिहास सांगत होते

कोणी रोटी कपडा और मकान

तर कोणी

सबसे भारी मेरी दुकान सांगत होते

या सगळ्या आण्णा भाऊ दादांच्या गर्दीत

तो मात्र एकटाच होता

जिवंतपणी आणि मेल्यावरही

उंचच्या उंच इमारती, विमानतळ, चकचकीत रस्ते

व इंटरनेट, मोबाईल, ए आय च्या झगमगाटात

असे अनेक “तो” व “ती”

उताऱ्याला टाकलेल्या लिंबासारखे

रस्त्यावरच जगतात व तिथेच मरतात

जीडीपी व दरडोई उत्पन्नाच्या चढत्या आलेखात

कसलाच सहभाग नसलेले

मनुष्य सोडा

प्राणी म्हणून सुध्दा कोणी हिशेबात धरत नसलेले

©️ShashikantDudhgaonkar

A loose translation in English. But not all nuances can conveyed in the translation. Some words, some ideas and some references are unique to each language.

Peripheral

He was quite a permanent fixture

In the neighbourhood

Since maybe five or ten years

Can’t remember exactly

Sitting on the pavement

On steps of a closed shop

Starting at the world in his own way

As if he could see something

That was invisible to us

Sometimes he walked in the chaos

At the roundabout

Waving frantically at no one

Long tangled hair

Even his beard was matted

Muddy skin visible through tattered clothes

Which was never touched by the warmth

Of a nourishing bath

Sometimes he used waves his shirt over his head

Half naked

At times his ill fitting trouser used to slid down

And people would turn their eyes away

Any ways no one would look at him intentionally

Sometimes he just came in their field of vision

For them to see him briefly

There were people who fed him

Some gave him clothes

Most of all he loved those rogues

Who bullied him

For they gave him their valuable time

And some company

Just as he lived, he died one day

Without any fanfare

Lying still on a bench

On the sidewalk

Seen by all noticed by none

Even falling leaves attract a lot of fans

Poets painters and photographers

Amidst the glitter of skyscrapers, airports, smooth highways

And internet mobiles and AI

There are many of “them”

He her them theirs whatever

Who live and die amidst us

Yet never falling in the perimeter

Of our consciousness

©️ShashikantDudhgaonkar