आसपास आपल्या
सारे आलबेल असते
सकाळ दुपार सायंकाळ रात्र
नेहमीप्रमाणे येते
आणि जातेही
घडत राहते बऱ्यापैकी
सारे मनासारखे

मात्र कोठेतरी दूर
क्षितीजा पलिकडे
ध्वस्त इमारती
पेटलेल्या आगी
आणि एकाच वेळी
अकाली मारले गेलेल्या आत्म्यांचा
धुमसत असतो धूर

कोण चांगले कोण वाईट
अनेक तज्ञ जोरजोरात खेकसत
डागतात त्यांचे विश्लेषण
बहिऱ्या झालेल्या कानांवर

मी ही ऐकतो निर्विकारपणे
एव्हाना,
मावळत चालला आहे उल्हास
जगा बद्दल

नजरे पल्याडच्या
व्यस्तता का बधीरपणा
स्वार्थ का आत्ममग्नता
माहित नाही

मात्र दूरच्या अस्वस्थते पेक्षा
बरे वाटू लागते
नजिकचे आश्वस्त
खोटे असले तरी

तेंव्हा,
उघड्या पडू लागलेल्या उणिवांची आणि
मर्यादित होऊ लागलेल्या जाणिवांची सल
डोकावत राहते अधूनमधून
एखाद्या बेसावध क्षणी