पानगळ पडू लागली ओली पावले आभाळातून धारांची नाजूक नक्षी मातीवरती उठू लागली थेंबांची ओली माती हिरवी पाती लहान मोठी गोल लांबोळी नाचू लागली सारी पाने थेंब थेंबांच्या ठेक्याने हरकून गेली झाडेझुडूपे स्तब्ध निशब्द व्रूक्ष झाले ओढून बुरखा धारांचा भिजू लागले रस्ते सारे ओघळ धारा वाहू लागल्या फुटेल त्याना वाट जिथे नवजन्माच्या आनंदाने सुचे न त्याना … Read more
रूळलेल्या वाटा रूळावरच्या रूळलेल्या वाटा तेच थांबे तोच फाटा तेच बघणे त्याच खिडक्यातून त्याच मोक्याच्या जागेवरून अट्टाहासाने अडवलेल्या हे नाही तर, ते ही नाही असे नाही तर, तसेही नाही सवय परिपाठ समजूती भिंती मनाभोवती बांधलेल्या रुळांवरून खाचखळग्यात कधीतरी उतरेल वाट कदाचीत एकाद्या नव्या जगात तोल साधत स्वार व्हायचे धुंद होऊन वारे झेलायचे का फरफटत जायचे … Read more
हरवलेले क्षण कोसळून गेलेल्या पावसासारखे गेलेले क्षण परत काही येत नाहीत निरभ्र आकाशात उंचावर भटकणार्या एकुलत्या एका ढगांसारखे जात ही नाहीत मनातून कायमचे आठवत राहते छळत राहते गमावलेली संधी जिवंतपणा जगण्याची वाट मात्र चालतच असते दाट धुक्यात जगण्याच्या अस्तित्वाच्या उरतो फक्त दमटपणा अंगाला चिकटणारा कधीही न जाणारा मग थिजलेल्या नजरेने शोधत राहतो राहिलेल्या उरलेल्या क्षणात … Read more
कवितेचे झाड कवितेच्या सावलीत कधी बसावेसे वाटते पहुडावे वाटते हिरव्या गवतावर असंख्य शब्दांच्या वेचावी अलगद अलंकाराची फुले पहावी पाने फुले भाव भावनांची आसपास हेलकावे खात तरंगणारी कधी गवतावर उतरून शब्दात गुंफणारी कवितेच्या पण कविताच ती कधीतरीच बहरते तशी ती वैराण माळावर सुकलेल्या पिवळ्या गवतात वठलेल्या झुडूपासारखीच असते खरे तर वास्तवात ती तशीच असते वणव्यात होरपळणारी … Read more
मुंबई स्पिरीट गुढरम्य अर्थ त्यांच्या जगण्याच्या धडपडीत आणि मरणासन्न जगण्यात चैतन्य शोधणारे अपरिहार्यतेला त्यांच्या जिद्द म्हणणारे सहनशिलतेला त्यांच्या देवत्व देणारे कोसळलेल्या घरा बाहेर मेलेल्या मढ्यावर भेसूर रडण्यातही शोधतात दुर्दम्य आशावाद ©️ShashikantDudhgaonkar
वडाच्या पारंब्या स्वत:ला आवडणारे पटणारे नितीमुल्ये रितभातीतच्या चाळणीत बसणारे न बसणारे खरच करतो का काही आपण का फसवतच असतो स्वत:ला आपण रोजच्या रोज मुखवटे चढवून शिरतो भुमीकेत स्वत:ला विसरून पुर्णपणे आणि दिसले जर चेहरे सभोवताल मुखवट्यावाचून फिरणारे मुखवट्याच्या आतच कुढत राहतो आपण घेतो बांधून वडाच्या झाडासारखे पारंब्या सोडून ढीगभर मग बघत राहतो आकाशात ढगांकडे पक्षांकडे … Read more
वाडा मनाचा सोसतच असतो वाडा पडका मनाचा वारा कधी पाऊस कधी आग ओकणारे उन आतून बाहेरून भाजून काढणारे तर कधी तुफान उध्वस्त करणारे उधळून लावणारे इमले सारे भाव भावनांचे आठवणींचे रचलेले वेचलेले जपून ठेवलेले भिंतीतल्या देवळीत पालपाचोळ्या सारखे उडत जाते वावटळी बरोबर परत कधीच न दिसण्यासाठी पण कधीतरी दरवळते रातराणी दिवसाही कधीतरी हळूवार झुळूक वाहते … Read more
संपत चालली माणुसकी फेसबूक व्हाट्सॲप च्या जमान्यात सवंग चटपटीत फेकाफेकीच्या दिवसात इकडून उचल तिकडे आपट तिकडून इकडे उचलून टाक कधी कधी उमाळा आपलाच फेसबूक चौकात मांड उल्हास पाहून रड दुसर्यांचा आणि अश्रू वाचून हास पेटवणारे वाचून पेट आतून जळायला लाग वांझोट्या वादांवर हजारो शब्द ओत कधी आपलाच झेंडा घेऊन बेभान नाच पण बघू नाकोस सभोवताल … Read more
मारावी उडी की बुडवावे पाय का दुरूनच पहावा नदीचा प्रवाह ह्याच विचारात कायमचे वाहत राहतात किनारकरी ©️ShashikantDudhgaonkar
सांयकाळी बसले होते आपल्याच तंद्रीत तल्लीन झालेले अंतराळविश्वात सोबतीला एक ग्लास खास ठेवणीतला रिकामी बाटली सोफ्यावर लवंडलेली प्लास्टीकच्या प्लेटीतले कुसकरलेले पापड चुरगळलेलला सदरा हिरमुसलेली विजार उगाच हाताने कुरवाळणे केसांना असलेल्या नसलेल्या मधेच गालावर फिरवणे हात अन हसणे खुदकन आपल्याच विनोदावर अचानक आठवलेल्या येवढ्यात आतून येतो आवाज आतून म्हणजे स्वयंपाकघरातून बस झाल आता आणि घ्या गिळून … Read more